ဇူလိုင် ၇ ရက်ဆိုတဲ့ ကျောင်းသားထုသွေးနဲ့ရေးတဲ့သမိုင်း

ဗမာနိုင်ငံလုံးဆိုင်ရာကျောင်းသားသမဂ္ဂများအဖွဲ့ချုပ်အလံတော်

ဒီနေ့… ထက်တို့ ရပ်နေတဲ့ မြေကြီးက သွေးစိမ်ထားတဲ့ မြေဆိုတာကို ဘယ်သူတွေ သိကြလဲ။ ထက်တို့ ရှူနေတဲ့ လေထဲမှာ မကျေနပ်မှုတွေ၊ တော်လှန်လိုစိတ်တွေ၊ နောက်ပြီးတော့… နာကျင်ခြင်းတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေတယ်ဆိုတာကိုရော ဘယ်သူတွေ ခံစားမိကြလဲ။ ထက်ကတော့ ခံစားမိတယ်။ ထက်က နိုင်ငံရေးသမားတစ်ယောက်၊ နိုင်ငံရေးသိပ္ပံကို လေ့လာနေတဲ့ ကျောင်းသူတစ်ယောက်။ အသက် ၁၆ နှစ်ဆိုပေမယ့် ထက်က ထက်တို့နိုင်ငံရဲ့ သမိုင်းကို လျစ်လျူမရှုနိုင်ဘူး။ အထူးသဖြင့် ဒီနေ့လို ဇူလိုင်လ ၇ ရက်နေ့မျိုးမှာပေါ့။

ဒီနေ့ဟာ မြန်မာ့သမိုင်းမှာ မေ့ဖျောက်လို့မရတဲ့ နေ့တစ်နေ့ပါ။ ကျောင်းသားတွေရဲ့ သွေးနဲ့ ရေးထိုးခဲ့တဲ့ လွတ်လပ်ရေးကြိုးပမ်းမှုသမိုင်းရဲ့ အစတစ်နေ့လို့ ပြောရင်လည်း မမှားပါဘူး။ ဒီနေ့ကို "ဆဲဗင်းဂျူလိုင်" လို့ လူသိများကြတယ်။ ၁၉၆၂ ခုနှစ်၊ ဇူလိုင်လ ၇ ရက်နေ့မှာ ဗိုလ်ချုပ်နေဝင်းရဲ့ စစ်အာဏာရှင်အစိုးရက ရန်ကုန်တက္ကသိုလ်ကျောင်းသားတွေကို ရက်ရက်စက်စက် ပစ်ခတ်သတ်ဖြတ်ခဲ့တဲ့နေ့ပေါ့။

ဒီအကြောင်းကို ပြောပြဖို့အတွက် ထက်တို့ နည်းနည်းလေး နောက်ပြန်သွားကြည့်ရအောင်။

တော်လှန်ရေးရဲ့ အရုဏ်ဦး

၁၉၆၂ ခုနှစ်၊ မတ်လ ၂ ရက်နေ့။ ဗိုလ်ချုပ်နေဝင်းခေါင်းဆောင်တဲ့ တပ်မတော်က ဝန်ကြီးချုပ်ဦးနုဆီကနေ နိုင်ငံတော်အာဏာကို သိမ်းလိုက်တယ်။ "တော်လှန်ရေးကောင်စီ" ဆိုတဲ့ နာမည်နဲ့ပေါ့။ သူတို့က "မြန်မာ့ဆိုရှယ်လစ်လမ်းစဉ်" ကို ချမှတ်ပြီး တိုင်းပြည်ကို အုပ်ချုပ်မယ်လို့ ကြွေးကြော်ခဲ့တယ်။ ဒီလမ်းစဉ်က မြန်မာ့ထုံးတမ်းစဉ်လာနဲ့ မကိုက်ညီတဲ့၊ ပြည်သူတွေရဲ့ ဆန္ဒနဲ့ ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်တဲ့ ဆိုရှယ်လစ်စနစ်ကို အတင်းအဓမ္မ သွတ်သွင်းဖို့ ကြိုးစားခဲ့တာပဲ။ သူတို့က တိုင်းပြည်ကို စီးပွားရေးအရရော၊ လူမှုရေးအရပါ အုပ်ချုပ်မှုအောက်မှာ အပြည့်အဝချုပ်ကိုင်ချင်ခဲ့တာ။

အဲဒီအချိန်မှာ တက္ကသိုလ်ကျောင်းသားတွေက ဒီအာဏာသိမ်းမှုကို လက်မခံခဲ့ကြဘူး။ ကျောင်းသားသမဂ္ဂတွေက ဦးဆောင်ပြီးတော့ အာဏာသိမ်းမှုကို ဆန့်ကျင်တဲ့ လှုပ်ရှားမှုတွေ လုပ်ခဲ့ကြတယ်။ ကျောင်းသားတွေဟာ အစဉ်အဆက်ကတည်းက နိုင်ငံရေးမှာ တက်ကြွစွာ ပါဝင်ခဲ့ကြသူတွေပါ။ ကိုလိုနီခေတ်ကတည်းက လွတ်လပ်ရေးကြိုးပမ်းမှုတွေမှာ ကျောင်းသားတွေက ရှေ့တန်းက ပါဝင်ခဲ့ကြတယ်။ သခင်အောင်ဆန်း၊ သခင်နုတို့လို လွတ်လပ်ရေးဖခင်ကြီးတွေကလည်း ကျောင်းသားခေါင်းဆောင်တွေကနေ ပေါက်ဖွားလာခဲ့ကြတာပဲ မဟုတ်လား။ သူတို့ဟာ မြန်မာ့နိုင်ငံရေးရဲ့ အင်ဂျင်တစ်ခုလိုပဲ။ အမြဲတမ်း ပြည်သူ့ဘက်က ရပ်တည်ခဲ့ကြတယ်။

ဒါကြောင့်လည်း စစ်အစိုးရက ကျောင်းသားတွေကို သူတို့ရဲ့ အာဏာတည်မြဲရေးအတွက် အကြီးမားဆုံးခြိမ်းခြောက်မှုတစ်ခုအဖြစ် ရှုမြင်ခဲ့တယ်။ ကျောင်းသားတွေရဲ့ စုစည်းညီညွတ်မှုကို ဖြိုခွဲဖို့၊ သူတို့ရဲ့ တော်လှန်ရေးစိတ်ဓာတ်ကို ချိုးနှိမ်ဖို့ နည်းလမ်းအမျိုးမျိုးနဲ့ ကြိုးစားလာတယ်။ ပညာရေးကို အသုံးချပြီး လူငယ်တွေရဲ့ တွေးခေါ်မှုကို ပိတ်ဆို့ဖို့ ကြိုးစားတာဟာ စစ်အာဏာရှင်တွေရဲ့ ပုံမှန်လုပ်ရိုးလုပ်စဉ်တစ်ခုပါပဲ။

တင်းမာမှုများ စတင်ခြင်း

စစ်အစိုးရက တက္ကသိုလ်တွေရဲ့ အုပ်ချုပ်ရေးစနစ်ကို ပြောင်းလဲပစ်လိုက်တယ်။ အရင်က တက္ကသိုလ်တွေမှာ ကိုယ်ပိုင်အုပ်ချုပ်ခွင့် ရှိခဲ့ပေမယ့် အခုတော့ အစိုးရရဲ့ တိုက်ရိုက်ထိန်းချုပ်မှုအောက်ကို ရောက်သွားခဲ့တယ်။ တင်းကျပ်တဲ့ စည်းကမ်းဥပဒေအသစ်တွေ ထုတ်ပြန်ခဲ့တယ်။ ဥပမာ - ကျောင်းသားတွေ ည ၉ နာရီနောက်ပိုင်း အဆောင်အချင်းချင်း ကူးလူးသွားလာခွင့် မရှိဘူးတို့၊ နိုင်ငံရေးလှုပ်ရှားမှုတွေမှာ ပါဝင်ခွင့်မရှိဘူးတို့လိုမျိုးပေါ့။ ဒါဟာ ကျောင်းသားတွေရဲ့ ပညာသင်ကြားခွင့်ကို ကန့်သတ်တာတင်မကဘဲ သူတို့ရဲ့ လွတ်လပ်စွာ တွေးခေါ်ခွင့်၊ ဖော်ထုတ်ခွင့်ကိုပါ ချုပ်ချယ်ပိတ်ပင်လိုက်တာပဲ။

ဒီစည်းကမ်းတွေက ကျောင်းသားတွေရဲ့ လွတ်လပ်ခွင့်ကို ချုပ်ချယ်သလိုဖြစ်နေခဲ့တယ်။ သူတို့ရဲ့ ပညာသင်ကြားခွင့်ကို အနှောင့်အယှက်ပေးသလို ခံစားခဲ့ရတယ်။ ဒါ့အပြင် တက္ကသိုလ်ရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာကိုလည်း ထိပါးရာရောက်တယ်လို့ ကျောင်းသားတွေက ယူဆခဲ့ကြတယ်။ ပညာရေးနယ်ပယ်ကို စစ်အာဏာရှင်တွေက ၎င်းတို့ရဲ့ မဟုတ်မမှန်တဲ့ အတွေးအခေါ်တွေ၊ ဝါဒဖြန့်မှုတွေနဲ့ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့ကြတာ။ ကျောင်းသားတွေကတော့ ပညာရေးဟာ လွတ်လပ်မှုရဲ့ အမှတ်အသားဖြစ်တယ်လို့ ယုံကြည်ခဲ့ကြတယ်။

တင်းမာမှုတွေက တဖြည်းဖြည်း မြင့်တက်လာခဲ့တယ်။ ဇူလိုင်လအစောပိုင်းမှာ ကျောင်းသားခေါင်းဆောင်တချို့ အဖမ်းခံရတဲ့အခါမှာတော့ အခြေအနေတွေက ပေါက်ကွဲလုနီးပါး ဖြစ်လာခဲ့တယ်။ ကျောင်းသားတွေရဲ့ သည်းခံနိုင်စွမ်းဟာ အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိပဲ ရှိနိုင်တာကို စစ်အစိုးရက လျစ်လျူရှုခဲ့တယ်။

သွေးစွန်းသော ဇူလိုင် ၇ ရက်

ဇူလိုင်လ ၇ ရက်နေ့။

ရန်ကုန်တက္ကသိုလ်ကျောင်းသားသမဂ္ဂ (တကသ) အဆောက်အအုံရှေ့မှာ ကျောင်းသားထောင်ပေါင်းများစွာ စုဝေးပြီး ငြိမ်းချမ်းစွာ ဆန္ဒပြခဲ့ကြတယ်။ သူတို့က ဖမ်းဆီးထားတဲ့ ကျောင်းသားခေါင်းဆောင်တွေကို ပြန်လွှတ်ပေးဖို့၊ တင်းကျပ်တဲ့ တက္ကသိုလ်စည်းကမ်းတွေကို ရုပ်သိမ်းပေးဖို့ တောင်းဆိုခဲ့ကြတယ်။ ဒီလို ငြိမ်းချမ်းစွာ တောင်းဆိုနေတဲ့ ကျောင်းသားတွေရဲ့ တောင်းဆိုမှုကို စစ်အာဏာရှင်တွေက အကြမ်းဖက်နည်းနဲ့ ဖြေရှင်းဖို့ ဆုံးဖြတ်ခဲ့ကြတယ်။

အဲဒီနေ့ညနေမှာတော့ စစ်တပ်က တက္ကသိုလ်နယ်မြေထဲကို ဝင်ရောက်လာခဲ့တယ်။ ပြီးတော့… ဘာမှညှိနှိုင်းဆွေးနွေးမှုမရှိဘဲ ငြိမ်းချမ်းစွာ ဆန္ဒပြနေတဲ့ ကျောင်းသားတွေကို သေနတ်တွေနဲ့ ရက်ရက်စက်စက် ပစ်ခတ်ခဲ့တော့တာပဲ။ ဒီမြင်ကွင်းဟာ မြန်မာ့သမိုင်းမှာ အကြမ်းဖက်မှုရဲ့ သင်္ကေတတစ်ခုအဖြစ် စွဲထင်ကျန်ရစ်ခဲ့ပါတယ်။ ရန်ကုန်တက္ကသိုလ်ဝင်းထဲမှာ သွေးချောင်းစီးခဲ့ရတယ်။ အနာဂတ်ရဲ့ ကြယ်ပွင့်လေးတွေဟာ သွေးစွန်းတဲ့ မြေမှာ ငြိမ်သက်ခဲ့ကြရတယ်။

မျက်မြင်သက်သေတွေရဲ့ ပြောစကားအရဆိုရင် အဲဒီနေ့က ကျောင်းသားတစ်ရာကျော် သေဆုံးခဲ့တယ်လို့ ဆိုကြတယ်။ အစိုးရကတော့ ၁၆ ယောက်ပဲ သေဆုံးခဲ့တယ်လို့ ကြေညာခဲ့တယ်။ ဘယ်လောက်ပဲဖြစ်ဖြစ်၊ အပြစ်မဲ့ကျောင်းသားတွေရဲ့ အသက်တွေ အသတ်ခံခဲ့ရတယ်ဆိုတဲ့အချက်ကတော့ ငြင်းလို့မရတဲ့ အမှန်တရားပါပဲ။ ဒီအရေအတွက်တွေဟာ စစ်အာဏာရှင်တွေရဲ့ မဟုတ်မမှန်လုပ်ရပ်တွေကို ဖုံးကွယ်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့တာဖြစ်ပြီး၊ အမှန်တရားကတော့ အသက်ပေါင်းများစွာ ပေးဆပ်ခဲ့ရတယ်ဆိုတာပါပဲ။

သမိုင်းဝင် တကသ အဆောက်အအုံ

ဇူလိုင်လ ၈ ရက်နေ့ မနက်အစောကြီးမှာတော့ ဗိုလ်ချုပ်နေဝင်းရဲ့ အမိန့်နဲ့ တကသအဆောက်အအုံကြီးကို ဒိုင်းနမိုက်နဲ့ ဖောက်ခွဲဖျက်ဆီးပစ်ခဲ့တယ်။ ဒီလုပ်ရပ်ဟာ ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ လုပ်ဆောင်ခဲ့တဲ့ လုပ်ရပ်ဖြစ်ပြီး၊ ကျောင်းသားလှုပ်ရှားမှုရဲ့ အမှတ်အသားကို ဖျက်ဆီးပစ်ဖို့ ရည်ရွယ်ခဲ့တာပါ။

တကသအဆောက်အအုံဆိုတာက အုတ်နဲ့အင်္ဂတေနဲ့ ဆောက်ထားတဲ့ အဆောက်အအုံတစ်ခုမျှသာ မဟုတ်ပါဘူး။ ဒါဟာ မြန်မာနိုင်ငံရဲ့ လွတ်လပ်ရေးကြိုးပမ်းမှုသမိုင်း၊ ကျောင်းသားလှုပ်ရှားမှုသမိုင်းရဲ့ အထင်ကရပြယုဂ်တစ်ခုပါ။ ဒီအဆောက်အအုံကြီးကနေ သခင်အောင်ဆန်းလို၊ သခင်နုလို၊ ဦးသန့်လို ကမ္ဘာသိခေါင်းဆောင်ကြီးတွေ ပေါ်ထွက်လာခဲ့တယ်။ ဒီအဆောက်အအုံကြီးဟာ မြန်မာကျောင်းသားတွေရဲ့ ညီညွတ်မှု၊ ရဲစွမ်းသတ္တိနဲ့ တော်လှန်ရေးစိတ်ဓာတ်ရဲ့ အမှတ်သင်္ကေတတစ်ခုပါ။ အနာဂတ်အတွက် လမ်းပြခဲ့တဲ့ အဆောက်အအုံကြီးတစ်ခုပါ။

စစ်အစိုးရက ဒီအဆောက်အအုံကို ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်တာဟာ ကျောင်းသားတွေရဲ့ စိတ်ဓာတ်ကို အပြီးတိုင် ချိုးနှိမ်ဖို့ ကြိုးစားလိုက်တာပါပဲ။ သူတို့က ဒီအဆောက်အအုံနဲ့အတူ ကျောင်းသားတွေရဲ့ တော်လှန်စိတ်ဓာတ်ပါ ပျောက်ကွယ်သွားလိမ့်မယ်လို့ ထင်ခဲ့ကြတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူတို့ မှားသွားတယ်။ အဆောက်အအုံကို ဖျက်ဆီးလို့ရပေမယ့် ကျောင်းသားတွေရဲ့ နှလုံးသားထဲမှာ ကိန်းအောင်းနေတဲ့ တော်လှန်ရေးစိတ်ဓာတ်ကိုတော့ သူတို့ ဘယ်တော့မှ ဖျက်ဆီးနိုင်မှာ မဟုတ်ပါဘူး။ အဆောက်အအုံ ပျက်စီးသွားပေမယ့် စိတ်ဓာတ်ကတော့ ရှင်သန်မြဲပါ။

"ဓားကို ဓားခြင်း၊ လှံကို လှံခြင်း"

ဒီအဖြစ်အပျက်တွေနဲ့ပတ်သက်ပြီး ဗိုလ်ချုပ်နေဝင်းက ရေဒီယိုကနေ မိန့်ခွန်းပြောခဲ့တယ်။ သူ့ရဲ့မိန့်ခွန်းထဲမှာ "ဓားကို ဓားခြင်း၊ လှံကို လှံခြင်းပဲ ရင်ဆိုင်သွားမယ်" ဆိုတဲ့ စကားတစ်ခွန်း ပါခဲ့တယ်။ ဒီစကားက သူ့ရဲ့ ရက်စက်ယုတ်မာမှုကို ပေါ်ပေါ်တင်တင် ဝန်ခံလိုက်တာပါပဲ။ သူဟာ ပြည်သူလူထုရဲ့ အသံကို နားထောင်မယ့်သူမဟုတ်ဘဲ အာဏာကို လက်နက်နဲ့ ကာကွယ်မယ့် စစ်အာဏာရှင်တစ်ယောက်ဆိုတာကို သက်သေပြလိုက်တာပါပဲ။ ဒီစကားက ပြည်သူတွေကို ခြိမ်းခြောက်တာ၊ အကြောက်တရားနဲ့ အုပ်ချုပ်ဖို့ ကြိုးစားတာပဲ။ ဒါဟာ ပြည်သူတွေရဲ့ ဆန္ဒကို လျစ်လျူရှုပြီး လက်နက်အားကိုးနဲ့ အုပ်ချုပ်လိုတဲ့ သဘောထားကို ထင်ရှားစွာ ပြသလိုက်တာပဲ။

ဆဲဗင်းဂျူလိုင်ရဲ့ အမွေ

ဆဲဗင်းဂျူလိုင်အရေးအခင်းဟာ မြန်မာ့သမိုင်းမှာ အလွန်ကြီးမားတဲ့ အမည်းစက်ကြီးတစ်ခုအဖြစ် ကျန်ရစ်ခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ ဒါဟာ မြန်မာပြည်သူတွေ၊ အထူးသဖြင့် ကျောင်းသားလူငယ်တွေအတွက် တော်လှန်ရေးမီးရှူးတိုင်တစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့တယ်။ ဒီသွေးစွန်းခဲ့တဲ့နေ့ဟာ နာကျင်စရာဖြစ်ခဲ့ပေမယ့် နောင်လာနောက်သားတွေအတွက် သင်ခန်းစာနဲ့ ခွန်အားတွေ ပေးစွမ်းခဲ့ပါတယ်။

ဒီအဖြစ်အပျက်က စစ်အာဏာရှင်စနစ်ရဲ့ အရုပ်ဆိုးအကျည်းတန်မှုကို ပိုပြီးပေါ်လွင်စေခဲ့တယ်။ ပြည်သူတွေရဲ့ နိုင်ငံရေးနိုးကြားမှုကို ပိုပြီး မြင့်မားစေခဲ့တယ်။ ဒီအဖြစ်အပျက်ကြောင့် စစ်အာဏာရှင်တွေရဲ့ လုပ်ရပ်တွေအပေါ် ပြည်သူတွေရဲ့ မကျေနပ်မှုတွေဟာ ပိုပြီး ပြင်းထန်လာခဲ့တယ်။

၁၉၈၈ ခုနှစ် ရှစ်လေးလုံးအရေးတော်ပုံကြီးမှာလည်း ဆဲဗင်းဂျူလိုင်ရဲ့ စိတ်ဓာတ်တွေက ကျောင်းသားလူငယ်တွေကို လမ်းပြပေးခဲ့တယ်။ ကျောင်းသားတွေဟာ သူတို့ရဲ့ အတိတ်က နာကျင်မှုတွေကို သင်ခန်းစာယူပြီး ပိုမိုအားကောင်းတဲ့ ရင်ဆိုင်မှုတွေကို ပြုလုပ်ခဲ့ကြတယ်။ အခုလက်ရှိ နွေဦးတော်လှန်ရေးမှာလည်း ဆဲဗင်းဂျူလိုင်ရဲ့ အမွေက ရှင်သန်နေဆဲပါ။ စစ်အာဏာရှင်ကို ဆန့်ကျင်တဲ့ စိတ်ဓာတ်တွေဟာ မျိုးဆက်တစ်ခုကနေ တစ်ခုကို လက်ဆင့်ကမ်းလာခဲ့တာပဲ။ ကျောင်းသား၊ ပြည်သူတွေရဲ့ စိတ်ဓာတ်တွေဟာ ဘယ်တော့မှ မသေဆုံးဘူးဆိုတာကို သက်သေပြနေတာပါ။

ထက်တို့ ဘာဆက်လုပ်ကြမလဲ

ထက်တို့မျိုးဆက်က စစ်အာဏာရှင်စနစ်အောက်မှာ မွေးဖွားကြီးပြင်းလာခဲ့ရတဲ့ မျိုးဆက်မဟုတ်ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ထက်တို့က သမိုင်းကို သင်ခန်းစာယူတတ်တဲ့ မျိုးဆက်ဖြစ်ရပါမယ်။ ထက်တို့ဟာ အတိတ်က အမှားတွေကနေ သင်ယူပြီး ပိုကောင်းတဲ့ အနာဂတ်ကို တည်ဆောက်ရမယ့် တာဝန်ရှိတယ်။

ဆဲဗင်းဂျူလိုင်မှာ ကျဆုံးသွားခဲ့တဲ့ ကျောင်းသားအာဇာနည်တွေကို ထက်တို့ အောက်မေ့သတိရနေရုံနဲ့ မလုံလောက်ပါဘူး။ သူတို့ရဲ့ စိတ်ဓာတ်၊ သူတို့ရဲ့ ရည်မှန်းချက်တွေကို ထက်တို့က ဆက်ပြီးအကောင်အထည်ဖော်ပေးရပါမယ်။ သူတို့ရဲ့ အသက်ပေးဆပ်မှုတွေဟာ အလဟဿမဖြစ်ဖို့ ထက်တို့က တာဝန်ယူရပါမယ်။

သူတို့လိုချင်ခဲ့တာက ဘာလဲ။

• သူတို့လိုချင်ခဲ့တာက စစ်မှန်တဲ့ ဒီမိုကရေစီနိုင်ငံတော်ကြီးပါ။ ပြည်သူတွေရဲ့ အသံကို တန်ဖိုးထားတဲ့၊ ပြည်သူတွေ ရွေးချယ်တင်မြှောက်တဲ့ အစိုးရရှိတဲ့ နိုင်ငံမျိုးပါ။
• သူတို့လိုချင်ခဲ့တာက ပြည်သူအားလုံး တန်းတူညီမျှအခွင့်အရေးရတဲ့ လူ့အဖွဲ့အစည်းတစ်ခုပါ။ လူမျိုး၊ ဘာသာ၊ ကျားမ မခွဲခြားဘဲ လူတိုင်း တူညီတဲ့အခွင့်အရေး ရရှိတဲ့ လူ့အဖွဲ့အစည်းမျိုးပါ။
• သူတို့လိုချင်ခဲ့တာက လွတ်လပ်စွာ ပညာသင်ကြားခွင့်ရှိတဲ့ ပညာရေးစနစ်တစ်ခုပါ။ ပညာကို အမှောင်ချပြီး လူငယ်တွေကို မသိနားမလည်အောင် လုပ်တာမျိုး မဟုတ်ဘဲ၊ လွတ်လပ်စွာ တွေးခေါ်နိုင်တဲ့၊ ဆန်းသစ်တီထွင်နိုင်တဲ့ ပညာရေးစနစ်မျိုးပါ။

ဒါတွေကို အကောင်အထည်ဖော်ဖို့အတွက် ထက်တို့အားလုံးမှာ တာဝန်ရှိပါတယ်။ ဒါဟာ ထက်တို့ရဲ့ သမိုင်းပေးတာဝန်ပဲ။

ထက်တို့ဟာ အသက်ငယ်သည်ဖြစ်စေ၊ ကြီးသည်ဖြစ်စေ၊ ဘယ်ဘာသာဝင်ပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ဘယ်လူမျိုးပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ကျားဖြစ်ဖြစ်၊ မဖြစ်ဖြစ်၊ ထက်လိုမျိုး transwoman တစ်ယောက်ပဲဖြစ်ဖြစ်… အားလုံးဟာ ဒီနိုင်ငံရဲ့ အနာဂတ်ကို ပုံဖော်မယ့်သူတွေချည်းပါပဲ။ ဘယ်သူ့ကိုမှ ချန်လှပ်ထားလို့ မရပါဘူး။ အားလုံးရဲ့ အင်အား၊ အားလုံးရဲ့ အတွေးအခေါ်တွေ လိုအပ်ပါတယ်။

ဒါကြောင့်…

၁။ သမိုင်းကို မမေ့ကြပါနဲ့။ ဆဲဗင်းဂျူလိုင်လို အဖြစ်အပျက်မျိုး နောက်တစ်ခါ ဘယ်တော့မှ မဖြစ်ပွားစေရဘူးဆိုတဲ့ စိတ်ဓာတ်ကို အမြဲတမ်း မွေးမြူထားကြပါ။ အတိတ်ကို သင်ခန်းစာယူပြီး ပိုကောင်းတဲ့ အနာဂတ်ကို တည်ဆောက်ကြရမယ်။

၂။ ညီညွတ်ကြပါ။ စစ်အာဏာရှင်တွေက ထက်တို့ကို နည်းမျိုးစုံနဲ့ သွေးခွဲနေပါလိမ့်မယ်။ လူမျိုးရေး၊ ဘာသာရေး၊ ကျားမရေးရာ ကိစ္စတွေနဲ့ သွေးခွဲဖို့ ကြိုးစားပါလိမ့်မယ်။ ဒါပေမဲ့ ထက်တို့က တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် လက်တွဲမဖြုတ်ဘဲ ညီညီညွတ်ညွတ်နဲ့ ရှေ့ဆက်သွားကြရပါမယ်။ ညီညွတ်ခြင်းသာလျှင် အင်အားပါပဲ။

၃။ ရဲရင့်ကြပါ။ မတရားမှုကိုတွေ့ရင် မတရားဘူးလို့ ရဲရဲဝံ့ဝံ့ ပြောရဲဆိုရဲတဲ့ သတ္တိရှိရပါမယ်။ အမှန်တရားဘက်ကနေ ရပ်တည်ရဲရပါမယ်။ ကြောက်ရွံ့ခြင်းက စစ်အာဏာရှင်တွေကို အားပေးသလို ဖြစ်နေလိမ့်မယ်။

၄။ ပညာသင်ကြားကြပါ။ ပညာဟာ အစွမ်းထက်ဆုံးလက်နက်တစ်ခုပါ။ ထက်တို့ရဲ့ အသိပညာ၊ ထက်တို့ရဲ့ ဆင်ခြင်တုံတရားတွေနဲ့ စစ်အာဏာရှင်စနစ်ကို အမြစ်ဖြတ်ချေမှုန်းကြရပါမယ်။ အမှောင်ခေတ်ကို အလင်းနဲ့ တိုက်ထုတ်ရပါမယ်။ ပညာတတ် လူ့အဖွဲ့အစည်းတစ်ခုသာလျှင် စစ်အာဏာရှင်စနစ်ကို အပြီးတိုင် ချေမှုန်းနိုင်မှာပါ။ ပညာသည် ပြည်သူ့လက်နက်၊ တိုက်ပွဲဝင်ရန် အားထုတ်!

၅။ တက်ကြွစွာ ပါဝင်ပါ။ ထက်တို့အားလုံး နိုင်ငံရေးမှာ တက်ကြွစွာ ပါဝင်ကြဖို့ လိုပါတယ်။ နိုင်ငံရေးဆိုတာ ဝေးဝေးကနေ ကြည့်နေရမယ့် ကိစ္စမဟုတ်ပါဘူး။ ထက်တို့ရဲ့ နေ့စဉ်ဘဝ၊ အနာဂတ်နဲ့ တိုက်ရိုက်သက်ဆိုင်နေပါတယ်။ ထက်တို့ရဲ့ အသံတွေကနေ အပြောင်းအလဲတွေ ဖန်တီးနိုင်ပါတယ်။ အလုပ်သမား၊ လယ်သမား၊ ကျောင်းသား၊ ပြည်သူအားလုံး တညီတညွတ်တည်း ပူးပေါင်းတော်လှန်!

နိဂုံး

ဆဲဗင်းဂျူလိုင်ဆိုတာ ဝမ်းနည်းစရာနေ့တစ်နေ့သက်သက် မဟုတ်ပါဘူး။ ဒါဟာ ထက်တို့အားလုံးအတွက် ခွန်အားဖြစ်စေတဲ့နေ့၊ တော်လှန်ရေးစိတ်ဓာတ်ကို အသစ်တဖန် မွေးဖွားပေးတဲ့နေ့တစ်နေ့ပါ။ ဒီနေ့ဟာ ထက်တို့ရဲ့ နာကျင်မှုကို ပြန်အမှတ်ရစေသလို၊ အနာဂတ်အတွက် စွမ်းအားတွေလည်း ပေးစွမ်းပါတယ်။

ဒီနေ့မှာ ကျဆုံးသွားခဲ့တဲ့ ကျောင်းသားအာဇာနည်တွေရဲ့ သွေးတွေဟာ အလဟဿမဖြစ်ရပါဘူး။ သူတို့ရဲ့ ကိုယ်ကျိုးစွန့်အနစ်နာခံမှု ကနေ ထက်တို့ သင်ခန်းစာယူပြီးတော့ ပိုကောင်းတဲ့ အနာဂတ်နိုင်ငံတော်ကြီးကို တည်ဆောက်သွားကြရပါမယ်။ သူတို့ရဲ့ အိပ်မက်တွေကို အကောင်အထည်ဖော်ပေးရမယ့် တာဝန် ထက်တို့မှာ ရှိတယ်။

ထက်တို့ရဲ့ မျိုးဆက်က စစ်အာဏာရှင်စနစ်ကို အပြီးတိုင် အဆုံးသတ်မယ့် မျိုးဆက်ဖြစ်ရပါမယ်။

ဒါဟာ ထက်တို့အားလုံးရဲ့ သမိုင်းပေးတာဝန်ပါ။

ဒါဟာ ဆဲဗင်းဂျူလိုင်မှာ ကျဆုံးသွားခဲ့တဲ့ ကျောင်းသားအာဇာနည်တွေအပေါ် ထက်တို့ထားရှိရမယ့် ကတိသစ္စာပါ။

ကျောင်းသားအာဇာနည်များအား အလေးပြုပါသည်။

တော်လှန်ရေးမုချအောင်ရမည်။ ဖက်ဆစ်စစ်တပ် အမြစ်ပြတ်ချေမှုန်း!