သူငယ်ချင်းတို့သုံးယောက်၊ ငါးမွှေထိုးသုံးယောက်

နွေဦးလေပြေ၊ တိုက်ခတ်ဝေ၊

မတ်လရဲ့မြေ၊ မင်းမရှိနေ။

အတိတ်ကိုမြင်၊ မျက်ရည်လွင်၊

ငိုချင်မိပြီ၊ တို့ရင်ထဲဆီ။

ငယ်စဉ်တုန်းက၊ သုံးယောက်မှာ၊

ရယ်မောပျော်ရွှင်၊ လောကကြီးတစ်ခုထင်။

ကစားခဲ့ဖူး၊ လျှို့ဝှက်မှူး၊

ပုန်းတမ်းလို့ပြေး၊ ပျော်ရွှင်ခဲ့သေး။

အချိုပန်းသီး၊ ခွဲစားပြီး၊

ဆုတောင်းကြယ်တွေ၊ ကြည့်ခဲ့ကြလေ။

ကမ္ဘာ့အဆုံး၊ အတူဆုံး၊

ကြီးမယ်လို့ထင်၊ တို့စိတ်ကယဉ်။

ဆယ်လေးနှစ်မှာ၊ လမ်းခွဲတာ၊

ဆို့နင့်သောရင်၊ မျက်ရည်ဝဲလွင်။

အခုတော့တစ်ယောက်၊ ထွက်ခွာလျောက်၊

ဝမ်းနည်းလွန်းတယ်၊ တို့ရင်ကကွယ်။

ကောင်းကင်ပြာပြာ၊ ကြည့်မိပါ၊

မင်းရှိရာဆီ၊ စိတ်ကရောက်ပြီ။

မှတ်မိနေဆဲ၊ ပုံရိပ်ထဲ၊

သူငယ်ချင်းတို့ရဲ့၊ ရယ်သံလေးကွဲ။

ပြန်လာနိုင်ရင်၊ ဘယ်လောက်ချင်၊

ဒီအတိတ်နေ့ရက်၊ ပြန်ဖန်ဆင်းရက်။

မဖြစ်နိုင်မှန်း၊ သိပေမဲ့နန်း၊

မျှော်လင့်နေမယ်၊ အမြဲတမ်းရယ်။

#Poem #Htet #Life #SchoolLife #Friends #ThreeFri #ThreeFriend #ChildLife #Childhood #Child #Three #White #Past #Myanmar #Memory #Memories #Future #Days