မြန်မာပြည် ဟက်ထိုးလဲကျခဲ့ရသော အချိန်သုံးကြိမ် နှင့် ထက်ရဲ့ရင်တွင်းစကား

မင်္ဂလာပါရှင့်။ ထက်ကတော့ အသက် ၁၇ နှစ်အရွယ် စာရေးချင်စိတ်လေး နည်းနည်းရှိတတ်တဲ့ ကောင်မလေးတစ်ယောက်ပါပဲ။ ထက်က သမိုင်းတို့ နိုင်ငံရေးတို့ဆိုတာတွေကို လူကြီးတွေလောက်တော့ နားလည်မှာမဟုတ်ပေမဲ့ ကိုယ့်နိုင်ငံရဲ့အဖြစ်အပျက်တွေကိုတော့ ထက်ရင်ထဲမှာ နာနာကျင်ကျင်ကို ခံစားရပါတယ်။ အထူးသဖြင့် ထက်တို့မြန်မာပြည်ကြီး "ဟက်ထိုး" လဲကျခဲ့ရတဲ့ အချိန်ကြီး သုံးချိန်ကို ပြန်တွေးတိုင်း ထက်ရင်ထဲမှာ မီးစနဲ့ထိုးသလိုကို ပူလောင်ရပါတယ်။ ဒီအကြောင်းတွေကို ထက်ရဲ့ခံစားချက်တွေနဲ့အတူ ရင်ဖွင့်ချင်လို့ ဒီဆောင်းပါးလေးကို ရေးလိုက်ရတာပါ။ ထက်ရဲ့အရေးအသားက နုနယ်သေးတော့ အမှားအယွင်းပါရင် ခွင့်လွှတ်ပေးကြပါလို့ ကြိုတင်တောင်းပန်ချင်ပါတယ်ရှင့်။

---

ပထမအကြိမ် ဟက်ထိုးလဲကျခြင်း - ကနောင်မင်းသားကြီးနှင့် ပြိုကျခဲ့သော ခေတ်မီတိုးတက်ရေးအိပ်မက်

ထက်တို့ သမိုင်းစာအုပ်တွေထဲမှာ ကနောင်မင်းသားကြီးအကြောင်းကို ဖတ်ရပါတယ်။ မင်းတုန်းမင်းတရားကြီးရဲ့ ညီတော်၊ အိမ်ရှေ့မင်းသား ကနောင်မင်းသားကြီး ပေါ့။ သူက မြန်မာပြည်ကို ခေတ်မီတိုးတက်တဲ့နိုင်ငံအဖြစ် မြင်ချင်ခဲ့သူပါ။ သူ့ရဲ့စိတ်ကူးအိပ်မက်တွေဟာ အဲ့ဒီခေတ်အခါနဲ့တောင် မလိုက်အောင် ခေတ်ရှေ့ပြေးနေခဲ့တာပါ။ နိုင်ငံခြားကို ပညာတော်သင်တွေ စေလွှတ်တယ်၊ စက်မှုလုပ်ငန်းတွေ ထူထောင်ဖို့ ကြိုးစားတယ်၊ လက်နက်စက်ရုံတွေ တည်ဆောက်ခဲ့တယ်။ အာရှတိုက်မှာ ဂျပန်နိုင်ငံ မတိုးတက်ခင်ကတည်းက မြန်မာပြည်ကို စက်မှုနိုင်ငံအဖြစ် အသွင်ပြောင်းဖို့ သူကြိုးစားခဲ့တာလို့ ထက်ဖတ်ဖူးပါတယ်။

"သူသာရှိခဲ့ရင်..." ဒီစကားလုံးလေးက ထက်ရင်ကို ဆွဲဆုတ်လိုက်သလိုပါပဲ။ သူသာရှိခဲ့ရင် မြန်မာပြည်ဟာ အင်္ဂလိပ်ရဲ့ ကျူးကျော်မှုကို တွန်းလှန်နိုင်ခဲ့မလား။ ဒါမှမဟုတ် အနည်းဆုံးတော့ အဲ့ဒီလောက် လွယ်လွယ်ကူကူနဲ့ ကျွန်သက်ရှည်ခဲ့ရမှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ထက်ထင်တယ်။ သူ့ရဲ့ ရည်မှန်းချက်တွေ၊ ကြိုးပမ်းအားထုတ်မှုတွေ၊ အမြော်အမြင်ကြီးမားမှုတွေအားလုံးဟာ ၁၈၆၆ ခုနှစ် မြင်ကွန်း မြင်းခုန်တိုင် အရေးအခင်းကြီး မှာ သူလုပ်ကြံခံလိုက်ရတာနဲ့အတူ ပြိုကျပျက်စီးသွားခဲ့ရတယ်။

အဲ့ဒီနေ့က မြန်မာပြည်ရဲ့ ပထမဆုံးအကြိမ် ဟက်ထိုးလဲကျခြင်း လို့ ထက်မြင်တယ်။ နိုင်ငံတစ်နိုင်ငံရဲ့ အနာဂတ်ကို ပုံဖော်ပေးနိုင်မယ့်၊ ဦးဆောင်လမ်းပြပေးနိုင်မယ့်လူတစ်ယောက်ကို ဆုံးရှုံးလိုက်ရတာဟာ တိုင်းပြည်တစ်ခုလုံးအတွက် ဘယ်လောက်ကြီးမားတဲ့ ဆုံးရှုံးမှုကြီးလဲရှင့်။ အဲ့ဒီတုန်းက အာဏာရူးတချို့ရဲ့ လုပ်ရပ်ကြောင့်၊ ကိုယ့်အကျိုးစီးပွားတစ်ခုတည်းကိုပဲ ကြည့်တတ်တဲ့လူတစ်စုကြောင့် မြန်မာပြည်ရဲ့ ခေတ်မီတိုးတက်ရေးလမ်းကြောင်းဟာ ရပ်တန့်သွားခဲ့ရတယ်။ နိုင်ငံတစ်ခုလုံး အမှောင်ထဲကျသွားသလိုပါပဲ။ ကနောင်မင်းသားကြီးသာ အသက်ရှင်ခွင့်ရခဲ့မယ်ဆိုရင် ထက်တို့နိုင်ငံရဲ့သမိုင်းဟာ တစ်မျိုးတစ်ဖုံ ပြောင်းလဲသွားနိုင်ခဲ့မှာကို တွေးမိတိုင်း နှမြောတသဖြစ်ရသလို၊ အဲ့ဒီလိုဖြစ်အောင်လုပ်ခဲ့တဲ့သူတွေကိုလည်း ထက်အရမ်းမုန်းတယ်။

ထက်တို့လို ငယ်ရွယ်တဲ့မျိုးဆက်တွေအတွက်တော့ ဒါဟာ သမိုင်းထဲက အဖြစ်အပျက်တစ်ခုလို ဖြစ်နေပေမဲ့ ဒီအဖြစ်အပျက်ရဲ့ နောက်ဆက်တွဲဆိုးကျိုးတွေကို ထက်တို့အခုချိန်ထိ ခံစားနေရတုန်းပဲလို့ ထက်ထင်တယ်။ ခေါင်းဆောင်ကောင်းတစ်ယောက်ကို ဆုံးရှုံးလိုက်ရခြင်းရဲ့ နာကျင်မှုကို မြန်မာပြည်က ပထမဆုံးအကြိမ် ခံစားလိုက်ရတာပေါ့။ အဲ့ဒီတုန်းကသာ ကနောင်မင်းသားကြီးရဲ့ အစီအစဉ်တွေ အောင်မြင်ခဲ့ရင် ထက်တို့နိုင်ငံဟာ အာရှမှာ မျက်နှာမငယ်ရတဲ့ နိုင်ငံတစ်နိုင်ငံဖြစ်နေလောက်ပြီ။ အခုတော့... စဉ်းစားလိုက်တိုင်း ရင်နာရပါတယ်။

အဲ့ဒီလုပ်ကြံမှုကြီးဖြစ်ပြီး မကြာခင်မှာပဲ မြန်မာတစ်နိုင်ငံလုံး အင်္ဂလိပ်လက်အောက်ကို ကျရောက်ခဲ့ရတယ်။ ကိုယ့်နိုင်ငံတိုးတက်ဖို့ အားသွန်ခွန်စိုက် ကြိုးစားနေတဲ့ မင်းသားတစ်ပါးကို ကိုယ့်လူမျိုးအချင်းချင်းကပဲ လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်ခဲ့ကြတယ်။ ပြီးတော့ သူများနိုင်ငံရဲ့ ကျွန်အဖြစ် နှစ်ပေါင်းများစွာနေခဲ့ရတယ်။ ဘယ်လောက်တောင် ဝမ်းနည်းဖို့ကောင်းလိုက်သလဲရှင့်။ တိုင်းပြည်ရဲ့အနာဂတ်ကို ကိုယ်တိုင်ပဲ ရိုက်ချိုးခဲ့ကြသလိုပါပဲ။ အဲ့ဒီတုန်းက လူတွေရဲ့ အတ္တတွေ၊ အာဏာမက်မောမှုတွေက တိုင်းပြည်တစ်ခုလုံးကို နွံထဲဆွဲချလိုက်သလိုပါပဲ။ ထက်လေ တစ်ခါတလေ စဉ်းစားမိတယ်။ ဘာလို့များ ကိုယ့်နိုင်ငံတိုးတက်မှာကို မလိုလားကြတာလဲ။ ဘာလို့များ အချင်းချင်း သတ်ဖြတ်နေကြတာလဲလို့ပေါ့။

ကနောင်မင်းသားကြီးရဲ့ အိပ်မက်တွေ မြေမှာတစ်ခါ လဲကျခဲ့ရတယ်။ တိုင်းပြည်ရဲ့ မျှော်လင့်ချက်တွေ တစ်စစီကြေမွခဲ့ရတယ်။ ဒါဟာ မြန်မာပြည်ရဲ့ ပထမဆုံးသော မဟာကြေကွဲမှုကြီးတစ်ခုပါပဲ။ ထက်အတွက်တော့ ဒါဟာ သမိုင်းစာမျက်နှာပေါ်က အဖြစ်အပျက်တစ်ခုဆိုတာထက်ပိုပြီး ထက်တို့နိုင်ငံရဲ့ ကံကြမ္မာဆိုးတစ်ခုရဲ့အစလို့တောင် မြင်မိပါတယ်။

ဒုတိယအကြိမ် ဟက်ထိုးလဲကျခြင်း - ဗိုလ်ချုပ်အောင်ဆန်းနှင့်အတူ ကျဆုံးခဲ့သော လွတ်လပ်ရေးအလင်းရောင်

ကနောင်မင်းသားကြီးရဲ့ အဖြစ်ဆိုးနောက်ပိုင်း နှစ်ပေါင်းများစွာ ကျွန်သပေါက်ဘဝနဲ့ နေခဲ့ရပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ မြန်မာပြည်လွတ်လပ်ရေးအတွက် ကြိုးပမ်းမှုတွေ ပေါ်ပေါက်လာခဲ့ပါတယ်။ အဲ့ဒီထဲမှာမှ ထက်တို့အားလုံးရဲ့နှလုံးသားထဲမှာ အမြဲရှိနေတဲ့ ထက်တို့ရဲ့ အမျိုးသားခေါင်းဆောင်ကြီး ဗိုလ်ချုပ်အောင်ဆန်း ပေါ်ထွန်းလာခဲ့ပါတယ်။

ဗိုလ်ချုပ်က တကယ့်ကို ပြည်သူချစ်တဲ့ခေါင်းဆောင်၊ တိုင်းပြည်အတွက် ကိုယ်ကျိုးမဖက် အနစ်နာခံခဲ့တဲ့ ခေါင်းဆောင်စစ်စစ်ပါ။ သူက မြန်မာပြည်လွတ်လပ်ရေးရဖို့အတွက် သူ့ရဲ့တစ်ဘဝလုံးကို မြှုပ်နှံခဲ့တယ်။ ဖက်ဆစ်ဂျပန်ကို တော်လှန်ခဲ့တယ်၊ အင်္ဂလိပ်နယ်ချဲ့လက်အောက်ကနေ လွတ်မြောက်ဖို့အတွက်လည်း ညှိနှိုင်းဆွေးနွေးမှုတွေ အကြိမ်ကြိမ်လုပ်ခဲ့တယ်။ သူ ဦးဆောင်ခဲ့လို့သာ မြန်မာပြည်ဟာ လွတ်လပ်ရေးဆိုတဲ့ အရသာကို မြည်းစမ်းခွင့်ရတော့မလို ဖြစ်ခဲ့တာပါ။

သူ့ရဲ့အကြီးမားဆုံး စွမ်းဆောင်ချက်တွေထဲကတစ်ခုကတော့ တိုင်းရင်းသားစည်းလုံးညီညွတ်ရေးအတွက် ကြိုးပမ်းခဲ့တဲ့ ပင်လုံစာချုပ် ပါပဲ။ တောင်တန်းပြည်မမခွဲခြားဘဲ အားလုံးတန်းတူညီမျှတဲ့ စစ်မှန်တဲ့ ဖက်ဒရယ်ပြည်ထောင်စုကြီးကို သူတည်ထောင်ချင်ခဲ့တယ်။ သူ့ရဲ့စိတ်ကူးထဲက ပြည်ထောင်စုကြီးဟာ အရမ်းကို လှပခဲ့မှာပဲလို့ ထက်ယုံကြည်တယ်။ အားလုံးအတူတကွ ချစ်ချစ်ခင်ခင်နဲ့ နိုင်ငံတော်ကြီးကို တည်ဆောက်ကြမယ့် အိပ်မက်ပေါ့။

ဒါပေမဲ့... နောက်တစ်ခါ "ဒါပေမဲ့" ဆိုတဲ့ စကားလုံးက ထက်တို့မြန်မာပြည်အတွက် ကြမ္မာဆိုးတစ်ခုလို ဖြစ်လာပြန်ရော။ ၁၉၄၇ ခုနှစ်၊ ဇူလိုင်လ ၁၉ ရက်နေ့။ မြန်မာတစ်နိုင်ငံလုံးအတွက် ကမ္ဘာပျက်တဲ့နေ့ပါပဲ။ ဗိုလ်ချုပ်အောင်ဆန်းနဲ့တကွ အာဇာနည်ခေါင်းဆောင်ကြီးတွေ ကို ရက်ရက်စက်စက် လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်လိုက်ကြတယ်။ လွတ်လပ်ရေးအရုဏ်ဦးကို မြင်လုဆဲဆဲမှာ တိုင်းပြည်ရဲ့အနာဂတ်ကို ပဲ့ကိုင်ပေးမယ့် လှေသူကြီးကို ထပ်ပြီး ဆုံးရှုံးလိုက်ရပြန်တယ်။

အဲ့ဒီနေ့က မြန်မာပြည် ဒုတိယအကြိမ် ဟက်ထိုးလဲကျသွားခဲ့တာပဲ။ ကနောင်မင်းသားကြီးတုန်းကလိုပဲ တိုင်းပြည်ကို ဦးဆောင်နိုင်မယ့်၊ ပြည်သူတွေအားကိုးယုံကြည်ရမယ့် ခေါင်းဆောင်ကောင်းတစ်ယောက်ကို ကိုယ့်လူမျိုးထဲက အာဏာရူးတချို့ကပဲ သတ်ဖြတ်ခဲ့ကြပြန်တယ်။ ဘာလို့လဲရှင့်။ ထက်တကယ်နားမလည်နိုင်ဘူး။ တိုင်းပြည်ကောင်းစားမှာကို ဘာလို့အဲ့လောက်တောင် မလိုလားဖြစ်ကြတာလဲ။ ကိုယ့်အာဏာတည်မြဲရေးအတွက်၊ ကိုယ့်အကျိုးစီးပွားအတွက်နဲ့ တိုင်းပြည်တစ်ခုလုံးရဲ့ အနာဂတ်ကို ဖျက်ဆီးရက်ကြတာလဲ။

ဗိုလ်ချုပ်ကျဆုံးသွားတာနဲ့အတူ သူမျှော်မှန်းခဲ့တဲ့ စစ်မှန်တဲ့ ပြည်ထောင်စုအိပ်မက်တွေလည်း လေထဲမှာပဲ လွင့်ပါးသွားခဲ့ရတယ်။ လွတ်လပ်ရေးတော့ ရလိုက်ပါရဲ့၊ ဒါပေမဲ့ ခေါင်းဆောင်မဲ့နေတဲ့ တိုင်းပြည်၊ စည်းလုံးညီညွတ်မှု ယိုင်နဲ့နေတဲ့ တိုင်းပြည်ဖြစ်ခဲ့ရတယ်။ အဲ့ဒီနောက်ဆက်တွဲအနေနဲ့ ပြည်တွင်းစစ်မီးတွေ တောက်လောင်ခဲ့တယ်၊ တိုင်းရင်းသားတွေကြားမှာ သံသယတွေ၊ မယုံကြည်မှုတွေ ကြီးထွားလာခဲ့တယ်။ ဗိုလ်ချုပ်သာရှိနေသေးရင် ဒီလိုအခြေအနေတွေ ဖြစ်လာမှာမဟုတ်ဘူးလို့ လူကြီးတွေပြောကြတာ ထက်ကြားဖူးပါတယ်။

ထက်တို့မျိုးဆက်က ဗိုလ်ချုပ်ကို လူကိုယ်တိုင်မမြင်ဖူးခဲ့ပေမဲ့ သူ့ရဲ့ပုံရိပ်တွေ၊ သူ့ရဲ့မိန့်ခွန်းတွေ၊ သူ့ရဲ့လုပ်ဆောင်ချက်တွေကို ကြားရ၊ မြင်ရ၊ ဖတ်ရတဲ့အခါတိုင်း ရင်ထဲမှာ လေးစားမှု၊ ချစ်ခင်မှုတွေနဲ့အတူ ဝမ်းနည်းမှုတွေကပါ ရောထွေးပြီး ခံစားရတယ်။ "ဗိုလ်ချုပ်သာရှိရင်" ဆိုတဲ့ အတွေးက ထက်တို့မြန်မာပြည်သူတွေရဲ့ ရင်ထဲမှာ အမြဲတမ်း ကိန်းအောင်းနေတဲ့ နှမြောတသဖြစ်မှုကြီးတစ်ခုပါပဲ။

ဗိုလ်ချုပ်လုပ်ကြံခံလိုက်ရတဲ့အတွက် တိုင်းပြည်ဟာ ဦးတည်ချက်ပျောက်သွားတယ်။ လမ်းပြကြယ်ကို ဆုံးရှုံးလိုက်ရသလိုပဲ။ အဲ့ဒီဒဏ်ရာဒဏ်ချက်တွေကနေ မြန်မာပြည်ဟာ အခုချိန်ထိ ရုန်းထွက်နိုင်ခြင်းမရှိသေးဘူးလို့ ထက်မြင်တယ်။ တိုင်းပြည်ရဲ့ ဒုတိယမြောက် အကြီးမားဆုံးသော ကြေကွဲစရာ အဖြစ်အပျက်ကြီးပေါ့။ ထက်တို့ရဲ့ မျှော်လင့်ချက်တွေ၊ ယုံကြည်မှုတွေအားလုံးကို တစ်စစီဆွဲဖြဲလိုက်သလို ခံစားခဲ့ရတယ်။ အဲ့ဒီလုပ်ကြံသတ်ဖြတ်မှုကို ကျူးလွန်ခဲ့တဲ့သူတွေ၊ နောက်ကွယ်က ကြိုးကိုင်ခဲ့တဲ့သူတွေကို ထက်တကယ်ပဲ မကျေနပ်ဘူး။ သူတို့ရဲ့လုပ်ရပ်က တိုင်းပြည်ရဲ့သမိုင်းကို နောက်ကြောင်းပြန်ဆွဲလိုက်သလိုပါပဲ။ သူတို့ကြောင့် မြန်မာပြည်ဟာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ဒုက္ခပင်လယ်ဝေခဲ့ရတယ်။ ထက်တို့ရဲ့ အဘိုးအဘွားတွေ၊ မိဘတွေဟာ ဒီဒဏ်ရာတွေနဲ့အတူ ကြီးပြင်းခဲ့ကြရတယ်။

ထက်တို့လို လူငယ်တွေက သမိုင်းကို ပြန်ကြည့်တဲ့အခါတိုင်း ဒီလိုအဖြစ်အပျက်ကြီးနှစ်ခုမှာ တူညီတဲ့အချက်တစ်ခုကို သွားတွေ့တယ်။ အဲ့ဒါကတော့ တိုင်းပြည်ကို တကယ်အကျိုးပြုနိုင်မယ့်၊ တိုးတက်အောင်လုပ်ဆောင်နိုင်မယ့် ခေါင်းဆောင်ကောင်းတွေပေါ်လာတိုင်းမှာ အာဏာရူးတချို့ရဲ့ လက်ချက်နဲ့ လုပ်ကြံခံရတာ၊ ဒါမှမဟုတ် ဖယ်ရှားခံရတာပါပဲ။ ဒီလိုကံကြမ္မာဆိုးကနေ မြန်မာပြည်က ဘယ်တော့မှ လွတ်မြောက်နိုင်မှာမဟုတ်တော့ဘူးလားလို့ ထက်တွေးရင်း စိတ်ဓာတ်ကျမိပါတယ်။

တတိယအကြိမ် ဟက်ထိုးလဲကျခြင်း - ၂၀၂၁ ခုနှစ်နှင့် ထက်တို့မျိုးဆက်ရဲ့ အနာဂတ်

ကနောင်မင်းသားကြီး၊ ပြီးတော့ ဗိုလ်ချုပ်အောင်ဆန်း... ဒီခေါင်းဆောင်ကြီးတွေ ကျဆုံးပြီးနောက်ပိုင်း မြန်မာပြည်ဟာ အတိဒုက္ခအမျိုးမျိုးနဲ့ ရင်ဆိုင်ခဲ့ရပါတယ်။ စစ်အာဏာရှင်စနစ်အောက်မှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ နေခဲ့ရတယ်။ ဒီမိုကရေစီဆိုတာကို မမြင်ဖူး၊ မကြားဖူး၊ မသိရှိခဲ့ရတဲ့ မျိုးဆက်တွေတောင် ရှိခဲ့ပါတယ်။ ထက်တို့မမွေးခင်ကတည်းက တိုင်းပြည်က အမှောင်ကျနေခဲ့တာပါ။

ဒါပေမဲ့ ၂၀၁၀ နောက်ပိုင်းမှာတော့ ဒီမိုကရေစီအလင်းရောင် နည်းနည်းလေး သန်းလာခဲ့တယ်။ ထက်တို့လို လူငယ်တွေအတွက်တော့ ဒါဟာ မျှော်လင့်ချက်အသစ်တွေနဲ့အတူ မွေးဖွားလာသလိုပါပဲ။ လွတ်လပ်စွာ ပြောဆိုခွင့်၊ ရေးသားခွင့်၊ ကိုယ့်ရဲ့အနာဂတ်ကို ကိုယ်တိုင်ပုံဖော်ခွင့်ရတော့မယ်လို့ ထက်တို့ယုံကြည်ခဲ့ကြတယ်။ ကျောင်းစာတွေကြိုးစားသင်၊ ကိုယ်ဝါသနာပါရာတွေလိုက်စားရင်း အနာဂတ်အတွက် အိပ်မက်လှလှလေးတွေ မက်ခဲ့ကြတာပေါ့။ ထက်ကိုယ်တိုင်လည်း စာရေးဆရာမကြီးတစ်ယောက်ဖြစ်ချင်တဲ့ အိပ်မက်လေး ရှိခဲ့ပါတယ်။

နိုင်ငံတကာနဲ့ ပြန်လည်ချိတ်ဆက်လာတယ်၊ နည်းပညာတွေ တိုးတက်လာတယ်၊ လူငယ်တွေအတွက် အခွင့်အလမ်းတွေ ပိုများလာတယ်လို့ ထင်ခဲ့ကြတယ်။ ဟုတ်ပါတယ်၊ အခက်အခဲတွေ၊ စိန်ခေါ်မှုတွေ အများကြီးရှိနေတုန်းပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ အနည်းဆုံးတော့ ထက်တို့မှာ "မျှော်လင့်ချက်" ဆိုတာ ရှိခဲ့တယ်။ တိုင်းပြည်ကြီး တဖြည်းဖြည်းနဲ့ ကောင်းလာတော့မှာပါ၊ ထက်တို့ရဲ့အနာဂတ်က လှပလာတော့မှာပါလို့ ရိုးရိုးသားသားလေး ယုံကြည်ခဲ့ကြတာပါ။

ဒါပေမဲ့... ဒီ "ဒါပေမဲ့" ဆိုတဲ့ စကားလုံးက မြန်မာပြည်အတွက်တော့ တကယ်ကို ကြိမ်စာတစ်ခုလိုပါပဲ။ ၂၀၂၁ ခုနှစ်၊ ဖေဖော်ဝါရီလ ၁ ရက်နေ့။ အဲ့ဒီနေ့မနက်မှာ ထက်တို့အားလုံးရဲ့အိပ်မက်တွေ၊ မျှော်လင့်ချက်တွေအားလုံးကို တစ်စစီရိုက်ချိုးဖျက်ဆီးပစ်လိုက်ကြတယ်။ တတိယအကြိမ်... ဟုတ်ပါတယ်၊ မြန်မာပြည်ကြီး တတိယအကြိမ် ဟက်ထိုးလဲကျသွားခဲ့ပြန်ပါပြီ။

အာဏာသိမ်းမှုဆိုတဲ့ စကားလုံးက ထက်တို့လို လူငယ်တွေအတွက်တော့ သမိုင်းစာအုပ်ထဲမှာပဲ ရှိခဲ့တဲ့အရာပါ။ ကိုယ်တိုင်ကြုံတွေ့ရလိမ့်မယ်လို့ တစ်ခါမှ မတွေးခဲ့ဖူးဘူး။ အဲ့ဒီနေ့က ထက်တို့တစ်နိုင်ငံလုံး တုန်လှုပ်ခြောက်ခြားသွားခဲ့တယ်။ အိပ်မက်ဆိုးတစ်ခုကနေ နိုးမလာနိုင်သလိုပါပဲ။ ထက်တို့ရဲ့အနာဂတ်၊ ထက်တို့ရဲ့လွတ်လပ်ခွင့်၊ ထက်တို့ရဲ့ဘဝတွေအားလုံးကို တစ်စုတစ်ယောက်ရဲ့ အာဏာမက်မောမှုအတွက်နဲ့ လုယက်ယူသွားခဲ့ကြတယ်။

ဒီတစ်ကြိမ် ဟက်ထိုးလဲကျမှုက ပိုပြီးနာကျင်ရပါတယ်။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ထက်တို့က အလင်းရောင်ကို မြင်ဖူးခါစပဲ ရှိသေးတယ်။ လွတ်လပ်မှုရဲ့အရသာကို နည်းနည်းလေးပဲ မြည်းစမ်းဖူးသေးတယ်။ အနာဂတ်အတွက် ရောင်ခြည်သန်းလာခါစအချိန်လေးမှာပဲ အမှောင်ထုကြီးက ပြန်ပြီးလွှမ်းခြုံသွားတာကြောင့်ပါ။

အဲ့ဒီနောက်ပိုင်းဖြစ်လာတဲ့ အဖြစ်အပျက်တွေကတော့ ထက်ရင်ဘတ်ထဲမှာ ဓားနဲ့အကြိမ်ကြိမ်မွှန်းသလိုပါပဲ။ ငြိမ်းချမ်းစွာ ဆန္ဒပြခဲ့ကြတဲ့ ပြည်သူတွေကို ရက်ရက်စက်စက် ပစ်ခတ်သတ်ဖြတ်တာတွေ၊ ဖမ်းဆီးနှိပ်စက်တာတွေ၊ အပြစ်မဲ့ပြည်သူတွေရဲ့ အသက်အိုးအိမ်စည်းစိမ်တွေ ဆုံးရှုံးကြရတာတွေ... ထက်တို့မျက်စိရှေ့မှာတင် မြင်တွေ့နေရတာတွေပါ။ ကိုယ့်နိုင်ငံသားအချင်းချင်းကိုတောင် ရန်သူလိုသဘောထားပြီး သတ်ဖြတ်ရက်ကြတဲ့သူတွေကို ထက်ဘယ်လိုမှ နားလည်ပေးလို့မရပါဘူး။ သူတို့မှာ နှလုံးသားဆိုတာရော ရှိကြရဲ့လားလို့ ထက်မေးချင်မိတယ်။

ထက်တို့လို ကျောင်းသားလူငယ်တွေရဲ့ အနာဂတ်တွေ ပျောက်ဆုံးကုန်တယ်။ ကျောင်းတွေမတက်နိုင်၊ စာတွေမသင်နိုင်၊ အိမ်ထဲကအိမ်ပြင်တောင် လွတ်လွတ်လပ်လပ်မထွက်ရဲကြတော့ဘူး။ ထက်တို့ရဲ့အိပ်မက်တွေအားလုံးကို သူတို့ဖျက်ဆီးလိုက်ကြပြီ။ တိုင်းပြည်တစ်ခုလုံးက အကျဉ်းထောင်ကြီးတစ်ခုလို ဖြစ်သွားတယ်။

ဒီတတိယအကြိမ်လဲကျမှုမှာ ထက်အပြစ်တင်ချင်တာကတော့ အာဏာကို လက်မလွှတ်ချင်တဲ့ ကိုယ့်ရဲ့အကျိုးစီးပွားအတွက်နဲ့ ပြည်သူတစ်ရပ်လုံးကို ဒုက္ခပင်လယ်ဝေအောင် လုပ်ရက်တဲ့ လူတစ်စုပါပဲ။ သူတို့ကြောင့် တိုင်းပြည်ဟာ နောက်ပြန်ဆုတ်သွားရုံတင်မကဘူး၊ အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ကွဲကြေသွားနိုင်တဲ့အခြေအနေအထိ ရောက်သွားခဲ့ရတယ်။ သူတို့ရဲ့လုပ်ရပ်တွေက ကနောင်မင်းသားကြီးကို လုပ်ကြံခဲ့တဲ့သူတွေ၊ ဗိုလ်ချုပ်အောင်ဆန်းကို လုပ်ကြံခဲ့တဲ့သူတွေရဲ့ လုပ်ရပ်တွေနဲ့ ဘာများထူးလို့လဲရှင့်။ အတူတူပဲ မဟုတ်ဘူးလား။ တိုင်းပြည်ရဲ့အနာဂတ်ကို ဖျက်ဆီးကြတာချည်းပဲ။

ထက်ရင်ထဲမှာ ဒေါသတွေ၊ ဝမ်းနည်းမှုတွေ၊ မချိတင်ကဲဖြစ်မှုတွေ ပြည့်နှက်နေပါတယ်။ ဘာလို့လဲ။ ဘာလို့ ထက်တို့နိုင်ငံက ဒီလိုကြမ္မာဆိုးတွေနဲ့ပဲ အမြဲတမ်းကြုံနေရတာလဲ။ ဘာလို့ ခေါင်းဆောင်ကောင်းတွေ ပေါ်လာခါနီးတိုင်းမှာ ဖျက်ဆီးခံနေရတာလဲ။ ထက်မှာ မေးခွန်းတွေအများကြီးရှိပေမဲ့ အဖြေကိုတော့ ရှာမတွေ့သေးပါဘူး။

---

သုံးသပ်ချက် - ဘာကြောင့် ဒီလိုတွေ ထပ်တလဲလဲ ဖြစ်နေရတာလဲ

ထက်က သမိုင်းပညာရှင်လည်းမဟုတ်၊ နိုင်ငံရေးလေ့လာသုံးသပ်သူလည်းမဟုတ်ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ထက်ရဲ့ရင်ထဲမှာ ခံစားရတဲ့အတိုင်း ပြောရရင် ထက်တို့နိုင်ငံ ဒီလိုအဖြစ်ဆိုးတွေ ထပ်ခါထပ်ခါကြုံနေရတာဟာ အဓိကအားဖြင့် အကြောင်းရင်းတချို့ကြောင့်လို့ ထင်ပါတယ်။

အာဏာမက်မောမှုနှင့် ကိုယ်ကျိုးစီးပွားရှေ့တန်းတင်မှု

ပထမတစ်ခုကတော့ အာဏာမက်မောမှုနဲ့ ကိုယ်ကျိုးစီးပွားရှေ့တန်းတင်မှု ပါပဲ။ ကနောင်မင်းသားကြီးလက်ထက်က မြင်ကွန်း မြင်းခုန်တိုင် အရေးအခင်းမှာလည်း အာဏာလုချင်တဲ့စိတ်နဲ့ ကိုယ့်အကျိုးပဲကြည့်တဲ့စိတ်တွေက အဓိကတရားခံပဲ။ ဗိုလ်ချုပ်အောင်ဆန်းကို လုပ်ကြံခဲ့ကြတာလည်း အာဏာရလိုမှု၊ နိုင်ငံရေးအာဃာတတွေကြောင့်ပဲ။ အခု ၂၀၂၁ အာဏာသိမ်းမှုကတော့ ပြောစရာတောင်မလိုအောင် ထင်ရှားနေပါတယ်။ တိုင်းပြည်နဲ့လူထုရဲ့အကျိုးစီးပွားထက် ကိုယ့်ရဲ့အာဏာတည်မြဲရေးကိုပဲ ရှေ့တန်းတင်တဲ့အခါမှာ တိုင်းပြည်ဟာ ဘယ်တော့မှ တိုးတက်နိုင်မှာမဟုတ်ပါဘူး။ ဒီလိုလူတွေရှိနေသရွေ့တော့ မြန်မာပြည်ဟာ ဟက်ထိုးလဲကျနေဦးမှာပဲလို့ ထက်မြင်တယ်။

စည်းလုံးညီညွတ်မှုမရှိခြင်းနှင့် အချင်းချင်းမယုံကြည်ခြင်း

ဒုတိယအချက်ကတော့ စည်းလုံးညီညွတ်မှုမရှိခြင်းနဲ့ အချင်းချင်းမယုံကြည်ခြင်း ပါ။ ဗိုလ်ချုပ်က ပင်လုံစာချုပ်နဲ့ တိုင်းရင်းသားစည်းလုံးညီညွတ်ရေးကို ကြိုးစားခဲ့ပေမဲ့ သူ့နောက်မှာ ဒီစိတ်ဓာတ်ကို ဆက်လက်ထိန်းသိမ်းနိုင်ခဲ့ခြင်းမရှိဘူး။ အချင်းချင်း သံသယတွေ၊ မယုံကြည်မှုတွေနဲ့ ပြည်တွင်းစစ်မီးတွေ နှစ်ပေါင်းများစွာ တောက်လောင်ခဲ့ရတယ်။ အခုချိန်ထိလည်း တိုင်းရင်းသားတွေကြားထဲမှာ စစ်မှန်တဲ့ ယုံကြည်မှု တည်ဆောက်နိုင်ခြင်းမရှိသေးတာဟာ ဝမ်းနည်းစရာပါ။ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် မယုံကြည်သရွေ့၊ တစ်ဖွဲ့နဲ့တစ်ဖွဲ့ အပြုတ်တိုက်ချင်နေသရွေ့ တိုင်းပြည်ဟာ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အေးချမ်းသာယာနိုင်မှာလဲရှင့်။

ပြည်သူလူထုရဲ့အသံကို နားမထောင်ခြင်းနှင့် အကြမ်းဖက်ဖြေရှင်းခြင်း

တတိယအချက်ကတော့ ပြည်သူလူထုရဲ့အသံကို နားမထောင်ခြင်းနဲ့ အကြမ်းဖက်ဖြေရှင်းခြင်း ပါပဲ။ ပြည်သူတွေက သူတို့ရဲ့ဆန္ဒကို ဖော်ထုတ်တဲ့အခါမှာ သူတို့ရဲ့အခက်အခဲတွေကို တင်ပြတဲ့အခါမှာ အုပ်ချုပ်သူတွေအနေနဲ့ စေတနာမှန်နဲ့ နားထောင်ဖြေရှင်းပေးဖို့လိုပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ထက်တို့နိုင်ငံရဲ့သမိုင်းမှာတော့ ပြည်သူ့အသံကို နားထောင်ဖို့ထက် အကြမ်းဖက်ဖြိုခွင်းတာတွေ၊ ဖိနှိပ်တာတွေကပဲ အားသာနေခဲ့တာကို တွေ့ရတယ်။ ၈၈ အရေးအခင်း၊ ရွှေဝါရောင်တော်လှန်ရေး၊ အခု နွေဦးတော်လှန်ရေး... အားလုံးမှာ ပြည်သူတွေရဲ့အသက်ပေါင်းများစွာ စတေးခဲ့ကြရတယ်။ ဒီလိုနည်းလမ်းတွေနဲ့ တိုင်းပြည်ကို အုပ်ချုပ်နေသရွေ့တော့ တကယ့်ငြိမ်းချမ်းရေးဆိုတာ ဘယ်တော့မှ ရနိုင်မှာမဟုတ်ပါဘူး။

ခေါင်းဆောင်မှုအလွဲအမှားနှင့် အမြော်အမြင်နည်းပါးမှု

နောက်တစ်ခုကတော့ ခေါင်းဆောင်မှုအလွဲအမှားတွေနဲ့ အမြော်အမြင်နည်းပါးမှု လို့ ထက်ထင်တယ်။ တိုင်းပြည်တစ်ပြည် တိုးတက်ဖို့အတွက် ခေါင်းဆောင်ကောင်းတွေရဲ့ အမြော်အမြင်ကြီးမားမှု၊ စီမံခန့်ခွဲနိုင်စွမ်းနဲ့ ကိုယ်ကျိုးစွန့်အနစ်နာခံမှုတွေက အရေးကြီးပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ထက်တို့နိုင်ငံမှာတော့ ဒီလိုအရည်အသွေးတွေနဲ့ပြည့်စုံတဲ့ ခေါင်းဆောင်တွေ ရှားပါးခဲ့သလို၊ ပေါ်ပေါက်လာရင်လည်း ကြာရှည်မခံခဲ့ရပါဘူး။ အာဏာရလာသူအများစုကလည်း တိုင်းပြည်ရဲ့ရေရှည်အကျိုးစီးပွားထက် ကိုယ့်ရဲ့အာဏာတည်မြဲရေးနဲ့ ကိုယ့်အုပ်စုအကျိုးစီးပွားကိုပဲ အဓိကထားခဲ့ကြတာကို တွေ့ရပါတယ်။

---

အပြစ်တင်ခြင်းနှင့် ဒေါသသံများ

ထက်က အသက်ငယ်သေးတော့ ဘယ်သူ့ကိုမှ တရားသူကြီးလို အပြစ်တင်ဆုံးဖြတ်ဖို့ အရည်အချင်းမရှိပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ထက်ရဲ့ခံစားချက်အရတော့ ဒီအဖြစ်ဆိုးတွေအားလုံးအတွက် တာဝန်ရှိတဲ့သူတွေကို ထက်တကယ်ပဲ အပြစ်တင်ချင်တယ်။

ကနောင်မင်းသားကြီးကို လုပ်ကြံခဲ့တဲ့ မြင်ကွန်း မြင်းခုန်တိုင်မင်းသားတွေနဲ့ သူတို့ရဲ့နောက်လိုက်နောက်ပါတွေကို ထက်အပြစ်တင်တယ်။ သူတို့ရဲ့အတ္တနဲ့ အာဏာရူးမှုတွေကြောင့် တိုင်းပြည်ရဲ့ ခေတ်မီတိုးတက်ရေးလမ်းစဉ်ကြီး ပျက်စီးခဲ့ရတယ်။

ဗိုလ်ချုပ်အောင်ဆန်းနဲ့ အာဇာနည်ခေါင်းဆောင်ကြီးတွေကို လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်ခဲ့တဲ့ ဂဠုန်ဦးစောနဲ့ သူ့ရဲ့အပေါင်းအပါတွေ၊ နောက်ကွယ်က ကြိုးကိုင်သူတွေကို ထက်အပြစ်တင်တယ်။ သူတို့ကြောင့် လွတ်လပ်ရေးရဲ့အသီးအပွင့်ကို အပြည့်အဝမခံစားလိုက်ရဘဲ တိုင်းပြည်ဟာ စည်းလုံးမှုပြိုကွဲပြီး ပြည်တွင်းစစ်မီးတောက်လောင်ခဲ့ရတယ်။ မျိုးဆက်ပေါင်းများစွာ ဒီဒဏ်ကို ခံခဲ့ရတယ်။

ပြီးတော့... ၂၀၂၁ ခုနှစ်မှာ ပြည်သူလူထုက ရွေးချယ်တင်မြှောက်ထားတဲ့အစိုးရဆီကနေ အဓမ္မအာဏာလုယူခဲ့တဲ့သူတွေ၊ ငြိမ်းချမ်းစွာဆန္ဒပြနေတဲ့ပြည်သူတွေကို ရက်ရက်စက်စက် သတ်ဖြတ်နေတဲ့သူတွေ၊ တိုင်းပြည်ရဲ့အနာဂတ်ကို ဖျက်ဆီးနေတဲ့သူတွေအားလုံးကို ထက်အပြစ်တင်တယ်။ သူတို့ရဲ့လုပ်ရပ်တွေကြောင့် ထက်တို့မျိုးဆက်ရဲ့ အိပ်မက်တွေ၊ မျှော်လင့်ချက်တွေအားလုံး ပြာကျသွားခဲ့ရတယ်။ တိုင်းပြည်တစ်ခုလုံး အမှောင်ထဲပြန်ကျသွားခဲ့ရတယ်။ လူငယ်တွေရဲ့အနာဂတ်ကို သူတို့လုယူသွားခဲ့ကြတယ်။

ထက်ရင်ထဲမှာ ဒေါသတွေက ဆူပွက်နေပါတယ်။ ကိုယ့်နိုင်ငံကို ချစ်တဲ့စိတ်၊ ကိုယ့်လူမျိုးကို ချစ်တဲ့စိတ်ရှိတယ်လို့ ပါးစပ်ကပြောနေပြီး တကယ်တမ်းမှာတော့ ကိုယ့်အာဏာတည်မြဲဖို့အတွက် ပြည်သူတွေကို သတ်ဖြတ်ရက်ကြတဲ့သူတွေကို မြင်တိုင်း ထက်ဒေါသထွက်တယ်။ သူတို့ရဲ့လုပ်ရပ်တွေက လူမဆန်ဘူးလို့ ထက်မြင်တယ်။ သူတို့မှာ အကြောက်တရားဆိုတာရော ရှိကြရဲ့လား။ သူတို့ရဲ့သားသမီး၊ မြေးမြစ်တွေရဲ့အနာဂတ်ကိုရော သူတို့ထည့်စဉ်းစားမိကြရဲ့လား။ ထက်တကယ်ကို နားမလည်နိုင်အောင်ပါပဲ။

တိုင်းပြည်တစ်ခုလုံးက သွေးစွန်းနေတယ်။ အပြစ်မဲ့ပြည်သူတွေရဲ့ အော်ဟစ်ငိုယိုသံတွေက ကောင်းကင်တစ်ခုလုံးကို ဖုံးလွှမ်းနေတယ်။ ဒီလိုအခြေအနေမျိုးကို ဖန်တီးခဲ့တဲ့သူတွေကရော ညဘက်အိပ်ပျော်ရဲ့လားလို့ ထက်မေးချင်ပါတယ်။ သူတို့ရဲ့ လုပ်ရပ်တွေအတွက် တစ်နေ့နေ့မှာ သမိုင်းရဲ့တရားစီရင်မှုကို ခံရမှာကိုရော သူတို့မကြောက်ကြဘူးလား။

---

ဝမ်းနည်းကြေကွဲမှုများနှင့် နိဂုံး

တိုင်းပြည်ရဲ့အဖြစ်အပျက်တွေကို ပြန်စဉ်းစားလိုက်တိုင်း ထက်ရင်ထဲမှာ ဝမ်းနည်းမှုတွေက လှိုင်းလုံးတွေလို ရိုက်ခတ်လာပါတယ်။ ပထမတစ်ခါ ဟက်ထိုးလဲကျတုန်းကလည်း တိုင်းပြည်ရဲ့အနာဂတ်ကြယ်ပွင့်တစ်ပွင့် ကြွေလွင့်ခဲ့ရတယ်။ ဒုတိယတစ်ခါ ဟက်ထိုးလဲကျတုန်းကလည်း လွတ်လပ်ရေးရဲ့ဖခင်ကြီးကို ဆုံးရှုံးခဲ့ရတယ်။ အခု တတိယတစ်ခါ ဟက်ထိုးလဲကျတော့ ထက်တို့မျိုးဆက်တစ်ခုလုံးရဲ့ အနာဂတ်တွေ၊ အိပ်မက်တွေ ပျက်စီးကြေမွကုန်ရပြန်ပြီ။

ထက်တို့မြန်မာပြည်ဟာ သယံဇာတပေါကြွယ်ဝတယ်၊ ယဉ်ကျေးမှုအဆင့်အတန်းမြင့်မားတယ်၊ ပြည်သူတွေကလည်း စိတ်ထားကောင်းကြတယ်လို့ လူကြီးတွေပြောကြတာ ကြားဖူးပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဘာလို့များ ထက်တို့နိုင်ငံက ဒီလိုကံဆိုးမိုးမှောင်ကျမှုတွေနဲ့ပဲ အမြဲတမ်းကြုံတွေ့နေရတာလဲ။ ဘာလို့များ တိုးတက်သင့်သလောက် မတိုးတက်နိုင်ဘဲ နောက်ပြန်ဆွဲနေတဲ့အခြေအနေတွေနဲ့ပဲ ရင်ဆိုင်နေရတာလဲ။

ထက်တစ်ခါတစ်လေ တွေးမိတယ်။ ထက်တို့နိုင်ငံက ကျိန်စာများမိနေသလားလို့။ ဒါမှမဟုတ် ထက်တို့ရဲ့ကံကြမ္မာကပဲ ဒီလိုဖြစ်ဖို့များ ဖန်တီးထားတာလားလို့ပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ဒီလိုအတွေးတွေက စိတ်ဓာတ်ကျစရာသက်သက်ပါပဲ။

ထက်တို့လို လူငယ်တွေအနေနဲ့ စိတ်ဓာတ်ကျနေလို့မဖြစ်ပါဘူး။ သမိုင်းရဲ့အမှားတွေကို သင်ခန်းစာယူပြီး အနာဂတ်မှာ ဒီလိုအဖြစ်ဆိုးတွေ ထပ်မဖြစ်အောင် ကြိုးစားကြရမှာပါ။ ဟုတ်ပါတယ်၊ အခုအချိန်မှာတော့ အရာအားလုံးက ပျက်စီးနေသလို၊ မျှော်လင့်ချက်မဲ့နေသလို ထင်ရနိုင်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ညဉ့်နက်လေလေ မိုးသောက်ခါနီးလေလေလို့ ဆိုကြတယ်မဟုတ်လား။

ထက်တို့မျိုးဆက်ဟာ နာကျင်မှုတွေ၊ ဆုံးရှုံးမှုတွေကြားထဲကနေ မွေးဖွားလာတဲ့မျိုးဆက်ပါ။ ထက်တို့မှာ အကြောက်တရားတွေရှိသလို ရဲစွမ်းသတ္တိတွေလည်း ရှိပါတယ်။ ထက်တို့မှာ ဒေါသတွေရှိသလို တရားမျှတမှုကို မြတ်နိုးတဲ့စိတ်တွေလည်း ရှိပါတယ်။ ထက်တို့ရဲ့အနာဂတ်ကို ဘယ်သူ့လက်ထဲမှ အဆုံးရှုံးမခံနိုင်တော့ပါဘူး။

ကနောင်မင်းသားကြီးရဲ့ ခေတ်မီတိုးတက်လိုစိတ်၊ ဗိုလ်ချုပ်အောင်ဆန်းရဲ့ ပြည်ထောင်စုစိတ်ဓာတ်နဲ့ အနစ်နာခံမှု၊ အခု နွေဦးတော်လှန်ရေးမှာ ပြည်သူတွေပြသခဲ့တဲ့ ရဲစွမ်းသတ္တိနဲ့ စည်းလုံးညီညွတ်မှုတွေဟာ ထက်တို့အတွက် အားဆေးတစ်ခွက်ပါပဲ။ ဒီစိတ်ဓာတ်တွေနဲ့ အနာဂတ်မြန်မာပြည်ကို ထက်တို့ကိုယ်တိုင်ပဲ ပုံဖော်တည်ဆောက်ကြရမှာပါ။

ဒီဆောင်းပါးလေးက ထက်ရဲ့ရင်ထဲက ခံစားချက်တွေ၊ ဒေါသတွေ၊ ဝမ်းနည်းမှုတွေကို ပေါက်ကွဲထုတ်လိုက်တာဖြစ်သလို၊ ထက်တို့နိုင်ငံရဲ့အနာဂတ်အတွက် မျှော်လင့်ချက်မီးစလေးကိုလည်း မငြိမ်းသွားအောင် ထိန်းသိမ်းထားချင်တဲ့ ဆန္ဒလေးတစ်ခုလည်း ပါပါတယ်။ ထက်တို့အားလုံး ဒီဟက်ထိုးလဲကျမှုတွေကနေ ပြန်လည်ထူမတ်နိုင်ပြီး ပိုမိုကောင်းမွန်တဲ့ အနာဂတ်ကို အတူတကွ တည်ဆောက်နိုင်ကြပါစေလို့ ဆုတောင်းရင်း နိဂုံးချုပ်လိုက်ပါတယ်ရှင့်။

ထက်